Turabî

Sazın ve sözün ustası. 2002 yılında yurt dışına kara yolu ile gidip 15 gün kadar kalmıştım. Benzersiz ve tekrarı mümkün olmayan bir seyahat oldu. Ne ben eski ben, ne dünya eski dünya.

Araç sıfır idi, son saniye Orhan Baba’nın ikili kasetini alıp çıkmıştık yola. Radyo da ecnebi müzikler. Normalde severim. Ama o esnada hiç hazzetmedim.

Müziğin ritmi ile o ağır aracın ritmi uyumlu idi.

Ruhda hasret.

Bol bol dinledim. Adeta ezberledim.

Her dinlediğimde o günler aklıma gelir; o andaki hasret, aracın salınışı.

Diline sağlık Orhan Baba.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s